"Łowiec Polski" - numer 1/2018
Polowanie i myśliwy

Życie bażanta

Każdy, kto zapoluje na dzikie bażanty, pozna smak prawdziwych królewskich łowów. Dzięki niewielkiemu wysiłkowi możemy w ciągu kilku sezonów stworzyć w swoim łowisku prawdziwą bażantarnię.

Każdy myśliwy doskonale zna naszego najbardziej popularnego kuraka, jakim jest bażant. Spotkamy go w każdym polnym obwodzie. Niestety ich populacja w ostatnich latach najczęściej nie jest zbyt liczna. Dlatego wiele kół łowieckich podejmuje decyzję o zakupie osobników hodowlanych i zasileniu nimi swoich łowisk. Niestety efekt jest krótkotrwały. W praktyce wpuszczamy około 100 tys. ptaków, a odstrzał kształtuje się na poziomie zaledwie 90 tys.

Dlatego część myśliwych żyje w przekonaniu, że tylko stałe zasilanie łowiska bażantami hodowlanymi jest sposobem na obfity pokot. Takie działanie może prowadzić do spektakularnych pokotów i jest praktykowane choćby w Anglii, gdzie hoduje się i wpuszcza każdego sezonu kilka milionów ptaków.

W naszym kraju na szczęście nie ma takich „tradycji”. Większość kół łowieckich stać jedynie na zakup kilkudziesięciu, a w bogatych kołach kilkuset bażantów. Efekty tych działań w większości są słabe, a zwolennicy wypuszczania twierdzą, że koguty nie znajdują sprzyjających warunków i migrują do sąsiadów. Prawda jest bardzo bolesna. Jeśli nie przygotujcie odpowiednio łowiska, wasze bażanty, prawdopodobnie zginą z zimna i głodu!

Tymczasem większość naszych łowisk posiada tereny, na których żyje choćby tylko kilka dzikich bażantów i w przyszłości właśnie takie miejsca mogą pełnić rolę ostoi dla całkiem licznej populacji. Mam nadzieję, że po przeczytaniu tego tekstu wielu myśliwych odłoży w czasie introdukcje i najpierw zagospodaruje swoje łowisko.

Złota kura
Wiedza wielu myśliwych ogranicza się jedynie do podstawowych informacji na temat biologii tego kuraka. Wpuszczając wolierowe ptaki, najczęściej zapominamy przygotować łowiska i nie myślę tu o strzeleniu kilku lisów i wybudowaniu podsypu. Takie „amatorskie” działanie nie może przynieść trwałego efektu. Pewnie w większości takich sytuacji najłatwiej zrzucić winę za nieudaną introdukcję na drapieżniki, i to najlepiej na te, które znajdują się pod ochroną.

  Resztę artykułu przeczytasz w pełnym wydaniu "Łowca Polskiego"

 

Copyright © by Łowiec Polski - Wszelkie prawa zastrzeżone