"Łowiec Polski" - numer 9/2018
Kynologia

Mistrz wielkiego pola


Wśród wytrawnych myśliwych powtarza się, że nie ma lepszego wyżła nad pointera. Lepsze są tylko… dwa pointery okładające pole galopem, a gdy jeden staje i łowi odwiatr zwierzyny, drugi mu sekunduje. Stoją twardo, jak w zatrzymanym kadrze filmowym. Doskonale pracują górnym wiatrem i pięknie wystawiają, ale coraz częściej spotykamy zwolenników bardziej wszechstronnego gospodarowania ich talentami.

Tylko dwie rasy psów są symbolem Imperium Brytyjskiego – angielski buldog i pointer. Wytrzymałość i styl pracy jedynego krótkowłosego wyżła z Wysp Brytyjskich spowodował, że wielu myśliwych nazywa go królem pola. O tym, jak ważny jest dla kynologii, świadczy fakt, że jako pierwszy został zgłoszony i wpisany do rejestru ras Międzynarodowej Federacji Kynologicznej (FCI), a jego wzorzec zarejestrowano pod numerem 1. Tę pozycję nasz bohater dzierży niepodzielnie również w innych dziedzinach.

Wszystkie legawce z Wysp Brytyjskich były długowłose. Skąd więc wziął się przodek pointera? Początkowo psa ze stójką, bardzo przydatnego do polowania z sieciami, nazywano w Anglii pointerem hiszpańskim. W „The Gentleman Farmer” z 1732 roku napisano: „Pointer hiszpański uważany jest za niezrównanego. Wystawia kuropatwę bez żadnej tresury. Okłada daleko, a jest dostatecznie wysoki, aby go widzieć ponad najwyższymi ścierniami. Jednak można go przyuczyć do nieruszania się nawet w chwili, gdy go się nakrywa siecią, ta jednak tresura nie jest łatwa”.

Krótkowłose psy legawe nie występowały w Anglii do końca XVII wieku, potwierdza to m.in. M. Symond w „Sportman’s Dictionary”, gdzie umieścił wzmiankę o tym, że pointery około 1735 roku nie były jeszcze znane wszędzie. Sprowadzenie przodków pointera na wyspy możemy więc datować na początek XVII wieku.

Ćwierć wieku później książę Kensington portretuje się z biało-brązowymi pointerami francuskimi, co może sugerować, że psy napływały również z Francji. Prawdopodobnie wracający z angielsko-hiszpańskiej wojny oficerowie – w większości myśliwi – przywieźli ze sobą wyśmienite krótkowłose wyżły. Nie były to psy jeszcze tak szybkie i stylowe, jakie obserwujemy dzisiaj. Jednak miały mocno ugruntowaną wytrwałość, górny wiatr i twardą stójkę. Od sposobu pracy, do której były używane, powstała nazwa rasy. Angielski czasownik „to point” znaczy właśnie: pokazywać, wskazywać.

  Resztę artykułu przeczytasz w pełnym wydaniu "Łowca Polskiego"

 

Copyright © by Łowiec Polski - Wszelkie prawa zastrzeżone